Θ. Ασημακόπουλος: Ανοιχτό γράμμα προς την Ελληνική νεολαία

Νέα και νέε,

σου γράφω για να σε νιώσω κοντά μου. Σου γράφω γιατί φοβάμαι. Σου γράφω για να πείσω εσένα, αλλά και τον εαυτό μου, ότι ο καθένας μας δεν είναι μόνος απέναντι σε αυτόν τον οδοστρωτήρα. Σου γράφω γιατί σε χρειάζομαι... όχι λιγότερο από όσο με χρειάζεσαι κι εσύ... αλλά κάποιος από τους δυο μας πρέπει να κάνει το πρώτο βήμα.

Ξέρω ότι νιώθεις προδομένος. Το ίδιο νιώθω κι εγώ. Θυσιάσαμε τα καλύτερά μας χρόνια για μια έστω αξιοπρεπή διαβίωση και τώρα μας το αρνούνται ακόμη κι αυτό. Όχι, δεν ήταν θυσία το διάβασμα. Από αυτό κάτι έμεινε. Τα έξοδα σε χρόνο και χρήμα, το άγχος του να είσαι ο «καλύτερος», το πρόωρο τέλος της αθωότητας, η απότομη μετάβαση από την παιδική ανεμελιά στην πάλη για την εξασφάλιση μιας θέσης στον ήλιο, όλα αυτά μαζί ήταν οι μεγάλες θυσίες μας, που ωστόσο φαίνεται να μένουν χωρίς κάποιο αντίκρισμα.

Ν. Τζαχρήστας: Όταν το άδικο γίνεται νόμος......

Όταν το άδικο γίνεται νόμος τότε η αντίσταση είναι ΙΕΡΟ καθήκον είναι ένα συχνό σύνθημα που γράφεται σε τοίχους και πανό. Δεν ξέρω πως αντιλαμβάνεται ο καθένας το άδικο αλλά είμαι σίγουρος πως ειδικά τα τελευταία χρόνια γίναμε συνένοχοι σε πολλές αδικίες. Το παρόν κείμενο δεν θα είναι άλλο ένα γενικόλογο μανιφέστο αλλά θα μιλήσει για πράγματα που προσκρούουν στην κοινή λογική. Βέβαια και η κοινή λογική είναι υπό συζήτηση όταν εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες επιβράβευσαν αλλά και συνεχίζουν να επιβραβεύουν αυτούς που επιβάλλουν και κάνουν νόμο το άδικο. Τους συμπολίτες αυτούς εγώ τους ονομάζω μεταλλαγμένους νοητικά. Μεταλλάχθηκαν από την χρόνια γαλούχηση και διαπαιδαγώγηση σε ένα περιβάλλον που το άδικο πάλι γινόταν νόμος αλλά τότε τα σκυλάκια(οι πολίτες) ήταν γύρω από το τραπέζι και έπαιρναν κάποιο κοκαλάκι παραπάνω. Μεταλλαγμένοι γιατί στέκουν αμίλητοι, ανέκφραστοι και άπραγοι μπροστά στην δολοφονία των εαυτών τους, των παιδιών τους αλλά και της πατρίδας τους. Και σαν να μην έφτανε αυτή τους η απάθεια, επιβραβεύουν αυτούς που έχουν καταπατήσει κάθε έννοια του δικαίου.